بيت صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست * جوهر هركس ازين لعل توانى دانست و شراب را تشبيه كرده‌اند به بادى خالى از شايبهء كدورت . و عادت باد آنكه چون به بوى خوش و عطرى وزد بوى خوش فراگيرد و به مشام مردم رساند و چون بر جيفه‌اى و مردارى بگذرد بوى بد فراگيرد و سبب تعذيب روح مردم گردد . شعر الرّاح كالرّيح ان مرّت على عطر * طابت و تخبث ان مرت على جيف ادب ديگر آنكه چون مهمان باشى در صحبت شراب به نزديك افضل و اشراف ابناء جنس خويش نشين و از قرب كسى كه به بداصلى و سفاهت موسوم باشد اجتناب واجب بين ، و به حكايات مليح و اشعار فصيح كه به اوقات و حالات مجلس و مجلسيان مناسبت داشته باشد صحبت خوش‌دار ، و از ترشرويى و قبض احتراز نماى و مستمع كلام مهتر صحبت و مصدّق سخن بزرگتر مجلس باش و ملتفت ايشان شو ، بىآنكه به ديگران ناملتفت باشى . و خود را از مستى و غايت سكر نگاه دار ، چه در دين و دنيا هيچ ضرر بدتر از نهايت مستى نيست ، چنانچه هيچ شرف زيادت از خردمندى و هشيارى نه . حكما گفته‌اند هيچ كيفيّت الذّ و خوشتر از كيفيّت هشيارى نيست .